thesis in ecuador

op reis deel 4

2008-10-31T13:27:00.001-07:00

Na een heerlijk verwendagje was het tijd voor een tweedaagse Quito, en meteen ook de laatste twee dagen van onze trip. Na een lekker (maar zeeeer stevig) ontbijtje in onze vaste stek, l’auberge inn, waren we klaar om het oude centrum van Quito te verkennen. We waren helemaal weg van de gezellige kuierstraatjes, en durven zelfs te zeggen dat we het mooier vinden dan Cuenca (gewaagde uitspraken van de niña’s!).

The old town heeft een paar pareltjes, zoals de met goud overgoten ‘mooiste kerk van Zuid-Amerika’, la Compañia de Jesus.

la Compañia de Jesus

’s Middags verwennen we onszelf met een lekker broodje en een fruitslaatje en checken nog een Mercado die toch niet zo de moeite blijkt te zijn. Dan trekken we naar de New Town (= moderner en hier vind je veel toeristen), maar we worden onderweg opgeschrikt door een regenbui, die zeer hardnekkig blijkt te zijn. We verschuilen ons dan maar een beetje in pycca’s, artisanale markten en dure souvenirwinkels en stranden uiteindelijk voor een koffie in de ‘magic bean’ (een aanrader van de Amerikanen uit de jungle). Daar doden we de tijd met het uitpluizen van reisgidsen van andere landen, u ziet het: dagtrippers van het eerste uur denken al aan de volgende trip terwijl ze nog met de huidige trip bezig zijn. ’s Avonds eten we nog voor een laatste keer Chifa, lekker en cheap chinese food, en daarna vinden we het wel tijd om onder onze heerlijke donsjes in l’Auberge inn te kruipen.
De volgende dag is ons Geena niet in topvorm, ze is een beetje ziekjes, maar zoals het een goede tripper betaamt, trekt ze toch met ons mee naar de TelefériQo. Dit is een liftje dat ons naar de top van de berg Pichincha brengt, waar we een adembenemend zicht krijgen op de uitgestrektheid van Quito. De dagtrippers van het eerste uur gingen er zelfs een beetje over deze keer, want we waren een beetje te vroeg, maar zo konden we Quito nog even spotten zonder de wolken, die na enkele minuten weer onvermijdelijk het zicht belemmerden.

Na deze grote hoogtes, dalen en klimmen we naar Café Mosaico, voor een theetje met wederom een prachtig uitzicht, dit keer wat minder hoog.

Het uitzicht vanop het balkon van Café Mosaico

Na een beetje gerelaxed te hebben, kiest onze zieke Geena voor het donsje van L’auberge inn en gaan Patje en ik Guapulo verkennen. Dit is een wijkje van Quito, met een rare mix van schattige witte huisjes, moderne blokken en arme sloppenwijkachtige dingen, een mooie kerk én uiteraard een mooi uitzicht. Na een zware klim naar boven worden ook Patje en ik verleid door het donsje van de Auberge inn en na een goed slaapje genieten we nog eens voor de laatste keer van de lekkere keuken van onze vaste stek.
De volgende dag moeten we afscheid nemen van ons donsje, Quito en het trippen, en vertrekken we in de vroege ochtend naar het busstation met een lange rit voor de boeg. Om 15u komen we terug aan in ons ouwe trouwe huisje in Guayaquil, en dat doet toch een beetje raar, want we zien hier nu alles voor de laatste keer. Die avond gaan we eten met Yha Nhy en haar ‘guy’ op de malecon del Salado. We vullen onze maagjes met heerlijke visgerechten en nemen dan afscheid van Yha Nhy, waar we toch heel veel aan hebben gehad deze 2,5 maanden. Als we thuis aankomen heeft Maria een verrassingetje op ons bed gelegd, een zalig kitscherig juwelendoosje voor elke niña. ’t Is een schatje, ons Maria, we gaan haar missen. Vandaag is dan echt onze allerlaatste Ecuadoriaanse dag. We trekken straks, zoals het echte Guayaquileña’s betaamt, nog even naar de mall en daarna is het tijd om in te pakken (én dat wordt proppen, wikken en wegen...) en afscheid te nemen van onze familie hier. Waarschijnlijk gaan er een paar traantjes vallen, maar de niñas kijken er ook heel hard naar uit om terug voet te zetten in ons Belgenlandje....

op reis deel 3

2008-10-31T13:10:00.000-07:00

Vrijdag hebben we onszelf getrakteerd op een heerlijk ontbijtje, nadat we heerlijk geslapen hadden in ons hotel in Quito. Tegen de middag zijn we dan naar de busterminal getrokken om aan de Quilotoa-loop te beginnen. Dit is een rondreis doorheen verschillende dorpjes in de bergen, rond het kratermeer van Quilotoa. We wisten niet goed wat te verwachten, maar volgens de Lonely Planet was het een highlight en aangezien de Lonely Planet onze bijbel is, wilden we dit zeker niet missen.
Vrijdag hebben we dan de bus genomen naar Latacunga en van daaruit naar Zumbahua. Dit laatste is een klein dorpje, met maar een paar kleine hostels en een marktje op zaterdag, absoluut niet gericht op toeristen. Toen we aan het hotel aankwamen, kwam daar net een bus aan. Even vreesden we een groep Duitsers en we waren dan ook blij dat het om een groep Hollandse sfeermakers bleek te gaan. Onze kamers had zowel ramen die uitgaven op de straat, als op de kamer van de Hollandse mannen, die ons voor alle zekerheid nog even kwamen melden dat ze alles konden zien en dat we dus niet te gek moesten doen.

Het avondeten werd in een soort refter geserveerd voor alle gasten samen. We raakten aan de praat met enkele sympathieke Nederlanders. Soms was het wel even op de tanden bijten om niet te beginnen lachen als er ééntje uitgebreid begon te vertellen over het nut van intieme doekjes of als er ééntje Cuito (Kwieto) zei, in plaats van Quito (Kieto). Dit op de tanden bijten lukte trouwens niet altijd, maar die Hollanders kunnen wel tegen een stootje.
Na het avondmaal begon de reisbegeleidster haar groep, en ons dus ook, toe te spreken. De volgende dag gingen ze eerst naar de markt en daarna gingen ze een wandeling maken van aan het Quilotoa-meer tot in het dorpje Chugchilán. Deze wandeling hadden wij ook gepland, maar dan voor zondag. Toen de begeleidster dit hoorde, vertelde ze dat het onverantwoord was deze wandeling zonder gids te doen. Volgens haar zouden we minstens verloren lopen als we dit op eigen houtje zouden doen en misschien zelfs vermoord worden ofzo, want er zijn al verschillende mensen nooit teruggekeerd die aan deze wandeling begonnen waren.
We waren dus redelijk afgeschrikt en toen ze ons vroeg of we niet met hen mee wilden wandelen, zeiden we volmondig ja.
Zaterdag stonden wij als dagtrippers van het eerste uur al om 6u op de plaatselijke veemarkt. Dat was wel leuk om te zien. Mooie omgeving, een prachtig opkomende zon, geen toeristen en de plaatselijke bevolking die lama’s, schapen en varkens stond te verkopen.

Bij het ontbijt vroeg de begeleidster aan de groep of iedereen er akkoord mee was dat wij vandaag mee gingen met hen en dat was voor niemand een probleem. Na het eten zijn we nog even over de gewone markt gelopen en hebben we ons, ondanks onze mega-shop-uitspatting in Otavalo, nog maar is laten verleiden tot het kopen van een sjaal.
Daarna de bus op richting Quilotoa meer. Voor ons was het heel grappig en interessant om even deel uit te maken van een groepsreis en in de bus allerlei dingen over de streek bij te leren van de begeleidster.

Bij het Quilotoa meer had de groep de keuze of ze wilden mee wandelen of niet. Ze moesten goed beseffen dat het een pittige wandeling was en dat er geen mogelijkheid tot terugkeren was. De begeleidster had het zo zwaar doen klinken, dat er verschillende groepsleden niet meegingen en dat wij zelfs een beetje schrik kregen. De avond ervoor had ze ons zelfs gevraagd in hoeverre wij getraind waren. Gina was er zo van onder de indruk dat ze ons in haar slaap toch even meldde dat ze bij het wandelen ging hijgen….
De wandeling was erg mooi en de sfeer in de groep was ook heel leuk.

De Hollanders integreerden ons helemaal in de groep en vonden onze aanwezigheid precies ook tof. Ze verschoten er ook van dat wij na 2 maanden nog altijd zoveel te beppen hadden tegen elkaar. (Inderdaad, beppen).
Het laatste anderhalf uur van de wandeling zou aan één stuk redelijk steil omhoog zijn en was dus het zwaarste stuk. We begonnen er met goede moed aan met z’n allen en uiteindelijk viel het heel goed mee. We kwamen met de hele groep aan om 3u, perfect zoals gepland.
Aangezien wij onze vrienden niet meer kwijt wilden en zij ons ook niet, zochten we een kamer in hetzelfde hostel. Daarna hebben we met een deel van de groep genoten van een welverdiend pintje en chips en popcorn.

De begeleidster bleek in Ecuador te wonen omdat ze samen was met een Ecuadoriaan en toen we vroegen of ze getrouwd waren, antwoordde ze: “Neen, wij hokken.” Groot jolijt natuurlijk toen bleek dat de Belgen die uitdrukking voor samenwonen niet kennen.
Bij het avondeten vertelden de Nederlanders ons over alle verre reizen die ze al gemaakt hadden en verlekkerden ze ons met bestemmingen als Tibet, Peru, Cambodja, Kenia en veel meer.
De volgende morgen kregen we een heerlijk ontbijt voorgeschoteld: fruit, eieren, pannenkoeken, yoghurt, brood,…Met een goed gevulde maag namen we dus afscheid van onze vrienden. Het volgende dorpje op ons programma was Sigchós en de enige manier om daar te geraken was een ritje met de melkboer. Aangezien dit in Lonely Planet staat, waren we niet de enige toeristen met dit plan en stonden we dus lekker dicht bij elkaar. Terwijl we wachtten op de melkboer, wou een oude man het horloge van Gina kopen voor zijn vrouw. Gina heeft hen dan ook superblij gemaakt door haar prachtige, paarse Lidl-horloge als cadeau te schenken.

De rit met de melktruck was een heel leuke ervaring: we reden traag doorheen het berglandschap en stopten aan zowat elk huisje om melk uit te delen.

Tegen de middag kwamen we aan in Sigchós, maar daar was eigenlijk heel weinig te beleven. Toen we dus een bus naar Quito zagen rijden, hebben we niet getwijfeld en zijn we hierop gesprongen. Zo kwamen we rond 15u in Quito en konden we daar al even in het prachtige oude centrum rondlopen. Om de dag te besluiten hebben we dan genoten van pizza en rode wijn in de pizzeria van het hotel.
Aangezien we de Quilotoa-loop een dag sneller dan voorzien hadden gedaan, konden we nog een extra tripje plannen. De warmwaterbaden in Baños waren ons erg goed bevallen en dus besloten we de volgende dag naar de baden van Papellacta te gaan om daar te wandelen en te genieten van de luxueuze baden. Toen we aankwamen in Papellacta, bleek dat we eigenlijk maar een wandeling van een uurtje zouden kunnen doen als we op tijd terug naar Quito wilden gaan en omdat we dit niet echt de moeite vonden, hebben we er een echte luxe-verwendag in de baden van gemaakt.

We maakten even een praatje met de bewaker bij de ingang en voor wij, en hij waarschijnlijk ook, het goed beseften waren we binnen zonder te betalen. Drie keer een toegangsticketje van $7 bespaart en dus hebben we onze decadente dag afgesloten met sushi.

op reis deel 2

2008-10-31T12:35:00.000-07:00

Na een lange nachtelijke busrit naar Lago Agrio en heel veel wachten in een plaatselijk hotel (er waren wat problemen met het agentschap), waren we helemaal klaar voor onze junglevierdaagse. We reden met een jeep naar de ingang van het Cuyabeno-reservaat, waar de rest van de groep op ons zat te wachten. Dan volgde er een tocht met de motorkano over de rio Cuyabeno naar onze lodge diep in de jungle. Met dit tochtje waren we al helemaal ondersteboven van de schoonheid van de jungle, en we hadden zelfs al een aapje kunnen spotten. Maar aapjes spotten zou geen probleem worden, want in onze lodge zat namelijk een tam aapje, Pancha genaamd. Het werd onze beste speelkameraad (tenzij als hij weer eens hardnekkig in onze haren bleef zitten en daar eens een sporadisch kakje deed).

pancha

De lodge zelf zag er heel idyllisch uit met gezellige hutjes met strooien dakjes (in de nacht waren die hutjes iets minder idyllisch want dan werden ze een aantrekpool voor vieze beesten, zoals kakkerlakken en tarantula’s).

onze jungle-hutjes

tarantula

George of the jungle was onze plaatselijke gids, en wij waren zijn 3 janes (ook in de jungle zijn ze hot and passionate). Nadat we helemaal geïnstalleerd waren in de lodge, nam ons groepje wederom plaats in de motorkano (ons groepje bestond uit: 2 goedlachse Zwitserse vriendinnen, een Oostenrijks koppel waarvan het meisje heel tof en lief was maar de man een beetje een ‘loner’ was, een Engels gezin, een Duits meisje, het Australische yogameisje Ally, en een Italiaans koppel dat jammer genoeg geen Engels sprak). Een multiculturele groep dus, maar er kwam tot onze grote spijt veel Duits aan te pas. Met die bende waren we dus op schok in de motorkano om een prachtige zonsondergang te zien in een meer in de buurt. Echt adembenemend. Zeker in combi/o met een verfrissende duik in het junglewater, waar ook wel eens piranha’s durven zwemmen (de niñas kennen geen angst!). Op de terugweg hebben we zelfs nog een paar slangen en een kaaiman van heel dichtbij gezien.

zonsondergang

kaaiman

Na een onverwacht goede nacht onder onze muskietennetjes, moesten we vroeg uit de veren voor een beetje bird-watching. Ons allerliefste aapje was ook van de partij en kwam onze Geena eigenhandig wekken door op haar hoofd te gaan zitten. ’T Is een zotje, die Pancha. Na een ritje vol mooie vogels, kregen we een lekker en stevig ontbijt en daarna gingen we op pad met onze rubberboots voor een wandeling door het Amazonewoud. George of the jungle zorgde voor interessante uitleg, en kon het niet laten om af en toe aan een liaan te slingeren (hiervoor konden de ‘Janes’ niet onderdoen, wij deden natuurlijk moedig mee). Na deze jungletocht, waarbij we soms tot onze knieën in de modder zaten en we een slangetje van dichtbij hebben gezien, was het tijd om wat te chillen in de hangmatten van de lodge, en natuurlijk wat te spelen met onze vriendin Pancha.
Die avond laadden we onze vishengels en stukjes vlees in de kano want we gingen piranha’s vissen.Tot onze grote blijdschap was onze groep nu uitgebreid met een Amerikaans koppel, dat heel sociaal was en ook wel een beetje komisch. Jammer genoeg wilden de piranha’s niet bijten, ze aten het vlees wel op maar ze waren slim genoeg om niet aan het haakje te blijven hangen. Na nog een duikje en een zonsondergangetje keerden we lodgewaarts.
De volgende dag gingen we een plaatselijk dorpje bezoeken, waar een vrouw ons toonde hoe je maniok-(of yuca)brood kan maken.

grappige amerikanen met anaconda rond de arm

Daarna zetten we koers naar de sjamaan. Dat was een beetje raar, want het leek wel of die man zijn klederdracht speciaal voor ons had aangedaan. Maar hij vervult wel nog steeds de functie van sjamaan en heeft ons geneeskrachtige planten getoond en een ritueel voorgedaan bij de Oostenrijkse Marlies.

sjamaan

Ondertussen waren we allemaal lichtjes aan het wegsmelten van de hitte, waarop onze Amerikaanse vriendin wel een oplossing wist, ze sprong gewoon met kleren en al in de rivier.
Op de terugweg maakten we kennis met een hevige regenbui (die durven wel eens opdagen in het regenwoud), maar gelukkig was het maar van korte duur. Na een beetje dutten in de hangmatten was het tijd voor het avondeten en daarna voor cuba libre op kosten van onze vriend Mel, de Amerikaan.
De volgende dag was helaas het einde van ons jungle-avontuur. Maar de niñas zouden geen dagtrippers van het eerste uur zijn als ze niet vroeg zouden opstaan voor nog wat ‘bird-watching’, en de niñas hadden geluk want ze zagen niet enkel birds maar ook een luiaard. Na het ontbijt moesten we dan echt weg uit de prachtige jungle. We namen afscheid van onze allerliefste Pancha en van George of the jungle (maar geen nood, hij heeft beloofd nog naar België te komen om met Tina Turner te trouwen). Op de terugtocht hadden de niñas weer geluk want we zagen nog een 4-tal aapjes spelen in de bomen.

wilde apen in de takken van de bomen

Daarna volgde nog een lange rit naar Lago Agrio en daarna naar Quito.

op reis deel 1

2008-10-31T12:13:00.001-07:00

Donderdag 16 oktober vertrokken we voor een tweeweekse reis richting Quito, de uitvalsbasis voor onze vele tripjes en eindbestemming van de laatste 2 dagen! Hieronder een uitgebreid verslag van de meer dan prachtige dingen die we meegemaakt hebben…

15 oktober was de laatste dag op de universiteit en dat deed toch wel een beetje raar. Afscheid nemen van Tanya Pamela, die per se met ons op de foto wou in een pose die wij nooit eerder hadden aangenomen en mateloos grappig vonden (verbergen konden we dat niet): we moesten in een rijtje gaan staan tegen een witte muur waarbij ieder met z’n gezicht naar de rug van de persoon voor je gericht stond. Patje en ik trokken nog ostentatief aan Tanya haar armen om haar normaal te doen poseren, maar zij wilde per se de badpakken-special pose en hierbij legden we ons dan maar schaterlachend neer. De foto’s zijn uitgeroepen tot de slechtste die we hier in Ecuador getrokken hebben, gelukkig hebben we ze niet zelf getrokken.
We konden de dag helemaal in slappe-lach stijl afsluiten, want Felipe Huerta had het lumineuze idee gekregen om ons nog een laatste bezoek op de IPUR te brengen, totaal onverwacht (het is een held in overwachte bezoekjes, waar dan ook). Wij waren druk op onze pc’tjes aan ’t tokkelen toen hij binnenkwam, en deden erna ook lustig voort. We waren in tijdsnood en hadden maar weinig zin om weer een ‘vettig klapke’ aan te gaan met onze oudste Ecuadoriaanse vriend. Een paar handopleggingen verder, is hij doorgegaan. Wij bleven schaterlachend verdertokkelen.

Felipe doet een handoplegging

’s Avonds hebben we een voorlopig, maar al zo emotioneel, afscheid genomen van onze liefste Maria… Wat gaan we haar missen als het definitieve afscheid daar is!

De volgende dag was dus vertrekkensdag. Midden in de nacht opstaan, want we zouden om 4u ’s nachts een bus naar Quito hebben (de busuren stonden in de krant). Dat was, heel ecuatorianamente natuurlijk, niet zo. In de busterminal van Guayaquil dus gewacht tot 6u, toen vertrok de échte eerste bus.
We kwamen rond 2u in de namiddag in Quito aan. Eerst onze jungle-trip gaan boeken, alvorens door te reizen naar Otavalo, 2u ten noorden van Quito. Daar kwamen we, heel ecuatorianamente, 3u later aan. We hadden klapband gehad onderweg.
In Otavalo mochten we logeren in het hotel van Lieva, verre familie, en voor de gemakkelijkheid “tante Lieva” genaamd. Het hotel was het mooiste waar we al in gelogeerd hadden in Ecuador: heel gezellig, met een authentiek karakter en supervriendelijk personeel (die ons gratis thee aanboden omdat ik ‘het nichtje was van Lieva’; langs Lieva haar kant werd dus ook het verkorte verhaal verteld).

Vrijdagvoormiddag maakten we een wandeling langs een prachtig meer rond Otavalo: Mojanda. We werden vergezeld door een Duitse ingenieur die veel van de natuur kende en die kennis graag met ons wou delen, maar onze gids (de niñas hebben altijd een privégids J) was toch opeens het pad kwijt. Na een stuk door moeras te hebben gewandeld en geploeterd, besloten we om toch maar gewoon terug te keren in plaats van de wandeling af te maken. We waren al 2u onderweg en de wandeling mocht in totaal maar 3u duren… na 3u zou onze taxi ons opwachten aan het begin, en dus ook het einde, van de lus. In sneltempo wandelden we dan maar de hele weg terug. Gelukkig reed onze taxi ons na anderhalf uur tegemoet. Toch wel een erg mooie wandeling en vele leuke verhalen uitgewisseld met onze privégids!

Sofie en Armand (Duitser)

de niñas voor laguna mojanda

’s Middags hebben we dan voor het eerst tante Lieva ontmoet. Een heel spontane, gastvrije en open vrouw, al goed aangepast aan de Latijns-Amerikaanse cultuur (20 jaar geleden een Ecuadoriaan leren kennen, hier blijven plakken, 2 kinderen met elk 2 namen – een Vlaamse en Ecuadoriaanse, maar toch net als ons nog steeds geen fan van salsa/merengue/cumbia) en niet van zin ooit terug te keren naar België. We hadden een gezellige babbel en spraken af om de volgende dag samen te gaan eten.
In de namiddag zijn we naar ‘Cotacachi’ gegaan, een dorpje dichtbij Otavalo waar ze leer verkopen tegen “een derde of zelfs de helft van de prijs van in Belgie”, aldus tante Lieva. We zagen leren leggings (rrrrauw), lange leren rokken (iiieeuuww), leren motorjackets (ooh yeah), leren sjakosjen (oksellappen zoals Sofie zegt)… veeeeel lelijke dingen, en toch zullen we jullie verrassen op 3 prachtstukken waarvan jullie (binnen 2 dagen al!) hopelijk achterover vallen J
Erg blij met onze onverwacht succesvolle aankopen keerden de niñas hotelwaards en aten ze voor de voorlaatste keer chifa (lekker en zoo goedkoop Chinees eten)…

De volgende ochtend gingen de dagtrippertjes vroeg opstaan (we zijn dagtrippers van het eerste uur), maar dan bleek dat Gina dacht dat Patje de wekker had gezet, Patje dacht dat Gina de wekker had gezet en Sofie dacht dat een van ons twee zeker de wekker wel ging gezet hebben… We repten ons 2u later dan gepland, ongewassen, maar sneller dan de wind (de niñas zijn natuurlijk toppie in het bestrijden van onverwachte problemen) naar de bekendste markt van Ecuador: de souvenirsmarkt van Otavalo! Kilo’s souvenirs are coming your way, lieve trouwste blog-fans!

de markt van Otavalo

Sofie en Patje zijn verheugd met onze souvenirs

‘s Avonds op onze hotelkamer beleefden we nog een topmoment met het uitstallen van al onze aankopen op 1 bed. Het volgende topmoment volgde het eerste snel op, want vervolgens trokken we al het aantrekbare aan over elkaar.
In de vroege avond zijn we met een warm theetje, een lekker stukje cake, onze warme gewoven sloefkes en 3 warme truien in de tv-ruimte van het hotel ‘La vita e bella’ gaan zien. ’s Avonds kwam tante Lieva ons daar wegplukken om ons te trakteren op een restaurantbezoek! Tante Lieva had erg interessante dingen te vertellen over de Ecuadoriaanse cultuur. Het werd supergezellig met 4 vrouwen ondereen, we hebben de hele avond getetterd.

De volgende dag vertrokken we naar ‘Mitad del Mundo’: een monument pal op de evenaar! Er waren 2 openluchtmuseums. Het eerste een beetje saai, maar er dansten wel hele grappige mevrouwen op de evenaar.

de niñas met fans op de evenaar

sexy dansjes in sexy pakjes op de evenaar!

Het tweede was wel tof, wannabe-wetenschappelijk, maar wel met proefjes. Zo was er een proef met een mobiel toilet dat een keer werd doorgespoeld op het noordelijk halfrond, een keer op het zuidelijk halfrond en een keer pal op de evenaar. In het noorden en het zuiden draait het water in een andere richting weg en op de evenaar stroomt het gewoon recht naar beneden! Wel cool om te zien. Andere proeven trokken de niñas toch wel lichtelijk in twijfel. Al bij al was het een leuke ervaring, je krijgt niet elke dag de kans om op de evenaar te wandelen (jaja, op de lijn itself he).

Patje heeft een geslaagde proef achter de rug: "een eitje rechtopzetten op de evenaar"

de niñas hadden hun bedenkingen bij deze proef: "het is moeilijker om recht te lopen op de evenaar"

Na een busreis vol vieze oude flirterige mannen (vooral Patje was het slachtoffer) richting Quito en een uitgeregende taxirit en korte wandeling in Quito, lieten we onszelf opdrogen en verwennen in de sushi-bar. Hier had ik lang naar uitgekeken en m’n verwachtingen waren dus hooggespannen, maar er werd volledig aan beantwoord: HEEEEEEEERLIJK. We voelden ons zoals de vrouwen in sex & the city. De niñas zijn verkocht, dus mama’s verhoog ons zakgeld maar, of plan eens een sushi-diner met je dochters eens die terug in België zijn?

Riobamba

2008-10-13T16:44:00.001-07:00

Onverwacht konden we dan toch nog een tripje maken naar Riobamba, waarvoor we eigenlijk de hoop al hadden opgegeven.
Vrijdag wilden we de Nariz del Diablo doen, een populaire toeristische treinrit en zaterdag planden we de Chimboradzo, de hoogste berg van Ecuador.
Omdat de trein vrijdag om 7u in Riobamba vertrekt, moesten we de bus al om 1u nemen in Guayaquil. Niet geslapen dus, maar daar kunnen wij niñas wel tegen. Toen we een ticketje voor de bus kochten, vroeg de man onze naam. “Tine” zei Gina, “ TEEE – IIII- ENN-EEE”. “Ahja”, zei de man, maar hij liet zich niet om de tuin leiden en schreef correct Gina op.
Deze keer hadden we wel een erg veilige bus: iedereen werd gefouilleerd voor het instappen, er stond geen luide, traditionale muziek op en we zijn niet gestopt om mensen bij in de bus te stompen. Zo konden we dus toch nog even wat rusten.
Om halfzeven kwamen we dan aan in het treinstation van Riobamba, net op tijd om een ticketje te kopen, een kussen te huren en een goed plekje op het dak van de trein te bemachtigen.

Tegen 7u vertrok de trein. Vanop het dak en met een ontbijt van warme oploskoffie en oreos genoten we van het prachtige landschap,de wuivende mensen en de dieren.

Het was ook grappig om te zien dat de trein bomvol toeristen zat, die allemaal dezelfde sjaals, handschoenen en mutsen droegen.

Na de nodige stops kwamen we in Alausí, waar er nog een hele horde toeristen de trein opkwam. Voorbij Alausí begon namelijk de eigenlijke Nariz del Diablo (neus van de deuvel). De trein daalt dan zigzaggend de berg af. Niet echt huiveringwekkend, zoals mijn reisgids zei, maar wel zeker de moeite.
Tegen 15u kwamen we dan terug in Alausí, waar we ons opgewarmd hebben aan warme soep en wat souvenirs gekocht. Dan de bus terug naar Riobamba, waar we tegen 18u aankwamen.
Nadat we een hotel gevonden hadden en onze rugzakken daar afgezet hadden, hebben we onszelf dan getrakteerd op een Mexicaans dineetje. Tegen 22u wilden we gaan slapen, om de volgende dag op tijd op te staan om naar de Chimboradzo te trekken. We vroegen aan de man bij de receptie in het hotel of hij een reisbureau wist, waar we de volgende dag naartoe konden om dit te regelen. Bij toeval zat bij de man van het hotel een vriend, Joel, die zulke uitstapjes regelde. We hebben dan met hem afgesproken om de volgende dag om 7u te vertrekken, want ‘s morgens vroeg heb je het minste kans op bewolking.
Joel had gelijk! De volgende ochtend zagen we de Chimboradzo in al zijn glorie.

We reden met hem naar de eerste refugio, op 4800 meter hoogte. Onderweg konden we zo vaak we wilden stoppen om foto’s te trekken.

Na een warme coca-thee begonnen we dan aan de wandeling naar de tweede refugio, op 5000m.

Onderweg nam Joel de tijd om leuke foto’s van ons te trekken. Echt een topper die Joel.

Na een 40 tal minuten, terwijl de lonely planet het een wandeling van 50 minuten noemde en zonder al te veel last van de hoogte, bereikten we de kaap van 5000 meter.

Dan pas merkte Joel op dat we geen bergbotinnen of iets dergelijks droegen, maar doodgewoon “socks in the sandies”. “Poco loco” noemde Joel ons, maar hij stak wel het haardvuur aan om onze bevroren voetjes wat te ontdooien.

Na een beetje opgewarmd te zijn, begonnen we aan de afdaling. Ondertussen was het redelijk hard aan het sneeuwen. Afdalen in sneeuw op tevas is niet voor de hand liggend. Eerst begonnen we er erg traag aan, maar Joel zei, beter elkaar vasthouden en lopen en ondertussen elkaar rechthouden. Half lopend en half vallend zijn we dan in recordtempo naar de auto gegleden.

Zaterdag was ook marktdag in Riobamba. Joel heeft ons dus afgezet op een markt, waar veel indigenas komen.

Daar hebben we wat rondgegeken en asado met llapingacho gegeten, ons favoriete kostje uit de Sierra.

Daarna begon het opeens redelijk hard te regenen, waardoor we besloten de bus naar Guayaquil te nemen. Onderweg naar de terminal kwamen we Joel tegen, die ons een lift naar de bus gaf, waardoor we op het nippertje de bus haalden van twee uur en zo uiteindelijk tegen halfacht aan ons huisje in Guayaquil kwamen.
We zijn supertevreden dat we dit weekend alsnog hebben kunnen meemaken, want het was (alweer) een topper.
Om de dag helemaal geslaagd te maken zijn we dan nog pizza gaan eten bij Pablito, ons favoriete restaurant uit de buurt en ook 1 van onze beste vrienden hier.
Zondag hadden we onze allerlaatste observeerdag. Redelijk saai, maarja, de laatste loodjes wegen het zwaarst zeker.
’s Avonds hebben we dan wel heerlijk gegeten: een menu van krabbensoep gevolgd door een soort paella met vis en zeevruchten. Voortreffelijk.
Toen we de malecón del salado verlieten, beseften we dat de kans reëel is dat we hier nooit meer terugkomen en dat gaf wel een beetje een raar gevoel.
Daarna zijn we dan naar onze andere goede vrienden uit de buurt gegaan, de DVD mannen Pato en Piero. Piero was blijkbaar grotere fan van ons dan we beseften, want hij begon alles te herhalen wat wij al ooit tegen hem gezegd hadden en alle keren dat wij hem al gezien hadden en vandaag heeft hij ons al een SMS, mail en facebook bericht gestuurd…
Vandaag, maandag hebben we ons thesiswerk afgesloten. We hebben nog een boek doorgenomen in de unief dat ons door Patricia was aangeraden en daarna hebben we afscheid genomen van de unief en de mensen hier. Jaja, het begint nu echt te korten….
Morgen en overmorgen gaan we nog op uitstap naar een sloppenwijk met Patricia en Ana Solano en donderdag heel vroeg vertrekken we voor 2 weken op reis naar Quito en omstreken en de jungle.
We houden jullie hiervan op de hoogte. Claro!
Tot binnekort,

Sofia, Gina en Patrick

Onze laatste werkweek!

2008-10-13T16:44:00.000-07:00

Maandag 6 oktober. Na een uitputtend observatieweekend waren we toe aan een rustdag. We sliepen (een beetje) uit en dachten in de voormiddag nog dat we een tof dagje gingen beleven. Spijtig genoeg dachten onze Ecuadoriaanse vrienden daar anders over en vonden die het leuker om ons lekker tegen te werken vandaag!
Op DASE werden we nooit harder genegeerd als vandaag. Uren wachten (de niñas hadden ondertussen al een vaste wacht-stek in DASE) om uiteindelijk pdf-plannen te krijgen waarvan de baas van DASE (!) dacht dat het autocad-plannen waren… Zucht.
Op de municipio kregen de niñas bovendien met een Felipe te kampen die we nog nooit zo bronstig hadden gezien (en we hoeven niet te vertellen dat we Felipe al in exuberant bronstige toestanden hebben meegemaakt). Ons breekmomentje (lees: schaterlach-punt) was toen Felipe ons voorstelde om Gino Mehra, een van de belangrijkste mannen op de municipio, een knuffel te geven; terwijl Gino himself erbij stond. Het voorstel werd gevolgd door een pijnlijke stilte waarbij Gino ons lachend en vooral ontvankelijk aanstaarde! De niñas zetten het op een lopen! :)
Ons geduld (dat toch al behoorlijk getraind was) werd nooit harder op de proef gesteld als toen, daarom hebben we onszelf later in de namiddag verwend op een ‘Sweet&Coffee’-momentje (de plaatselijke Starbucks). ’s Avonds hebben we een goeie Belgische film gekeken (any way the wind blows) om onzelf terug op te laden. Chevere (‘supertof’ in het Guayaquileens)! Dit deed deugd!

Dinsdag was alweer een observatiedag. Bweirk, we begonnen het stilaan beu te worden en 3 observatiedagen in 4 dagen… een hoog tempo, dat kan nu toch niemand ontkennen!
Toch hebben we jullie weeral een pikant detail te bieden: we waren in de namiddag rustig door de straten van het centrum van Guayaquil aan het slenteren, toen plotseling ons fototoestel uit mijn hand werd getrokken. Ik schreeuwde de hele buurt bijeen en dat is waarschijnlijk ook ons geluk geweest, want dit was het gevolg: de dief rende snel weg maar een passant hoorde mijn gegil en deed pootjelap bij de dief, deze viel vervolgens op de grond, liet de camera vallen, de passant greep de camera, de dief zette zich weer recht en rende weg, verdere passanten in de straat hielden hem weer tegen, er kwam een patrouille van de politie voorbij, de dief werd gearresteerd! Precies zoals in de film! We hebben toen erg veel geluk gehad beseffen we. Alle mensen in de straat hielpen ons om de dief te vangen (we werden omringd door 100 Guayaquilenen!) en we hadden ons fototoestel in perfecte staat terug. Eind goed al goed dus, en we kwamen er weeral eens met de schrik vanaf…

Woensdag hadden we ons laatste interview en misschien wel ons beste! Tof om mee te eindigen.
Het was bovendien een superhete dag, dus in de namiddag zijn we gaan zwemmen in ‘La Playita’ (een strandje aan de rand van de stad waar je kan zwemmen in een ‘estero’ = een ‘zee-arm’ in de stad). We hadden daar veel bekijks want daar komen normaal nooit toeristen. Wij waren ook de enigsten die daar met hun handdoekske op het strand lagen. (Das hier geen gewoonte blijkbaar…)
’s Avonds zijn we niet te laat naar huis gegaan, want onze liefste Maria had pasta met prei en gehakt gemaakt! Ons favoriete Belgische recept (uit de Notre Dame) dat zij verfijnd heeft :) Zooo lekker!

Donderdag was het 9 oktober en Guayaquileense feestdag! We hadden onszelf opgelegd om die dag ook te observeren, maar werden dat al snel beu, beseften dat we die miserie alleen maar onself aandeden en dus hebben we gewoon wat feestjes, dansjes en muziekgespeel meegepikt op al de Malecons.

marionettekes op de 9 de octubre

Ondertussen hebben we ook wat foto’s getrokken en wat ‘naar het volk gekeken’ om toch iets van observatiemateriaal te hebben. (Het is wel Claro que Si dat ge op de juiste momenten naar het volk moet kijken en niet, zoals Patje, op het verkeerde moment, waardoor ge de prachtigste looping in de vliegshow boven de Malecon2000 mist :p)

speciaal voor patje

2 weken geleden...

2008-10-13T15:51:00.000-07:00

Tis alweer van eind september geleden dat we nog eens iets van ons hebben laten horen, dus tijd voor een serieuze update.
We beginnen 2 weken geleden, ergens rond de 30ste september.
Deze week heeft ons patje vooral veel witte doktersjassen gezien, en nog wat prikjes in de poep moeten trotseren. De wonden op haar been zagen er niet zo goed, maar we kunnen u de goede afloop al verklappen: het is allemaal in orde gekomen.

Dinsdag hadden we een observatiedag op het menu (en het was niet de laatste!). Patje trok naar haar vaste date met de dokter op de unief en Gina en ik gingen de Malecon del Salado aan een diepgaand onderzoek onderwerpen (zijnde: veel wandelen, dingen in ons schriftje schrijven en foto's trekken).
Terwijl wij zo naarstig aan het observeren waren had ons Patje nog een afspraak, dit keer een geheime meeting. Omdat de mensen van de municipality ons enkel plannen in pdf wilden geven (waar we dus niet zo veel mee kunnen doen), moesten we andere hulpmiddelen inroepen om de plannen in autocad te kunnen krijgen. Gelukkig had Yha Nhy een vriend op de municipality, Giovanni genaamd, die ons in 't geniep al deze plannen wilde doorspelen.
Op de Malecon del Salado was het observatieduo ondertussen getuige van een krabfestijn in de estero. De bewoners van de arme wijken daar sprongen in het vuile water om krabben te vangen, die ze dan op het land gooiden. Er stond een hele troep kinderen rond die lustig met de krabben aan het spelen waren, koerske enzo. Eén van de kindjes stond verdwaasd met een krab in elke hand in zijn haar te krabben. Een komisch tafereeltje.
Patje, Yha Nhy en de geheime Giovanni waren ondertussen volop bezig met de transactie maar tegen de avond werden Gina en ik toch wat ongerust. We hadden nog niks van hen gehoord en het werd al donker, en uiteraard waren we juist vandaag de gsm vergeten. We schieten lichtjes in paniek, en besluiten na lang wachten en via veel omwegen vanuit een telefooncel naar Yha Nhy te bellen. Er blijkt niks aan de hand te zijn, het kopiëren duurt gewoon enorm lang. Niet veel later zijn we terug herenigd en worden we thuis getrakteerd op heerlijke broccolisoep en pan de yuca door onze schat van een Maria.

Woensdag zit ons Patje uiteraard weer even bij de dokter. Daarna splitsen we weer op, deze keer zonder paniekaanvallen. Patje en Gina hebben een date met Jenny Dasa van DASE, die geen Engels blijkt te praten en nogal rare trekjes vertoont. Maar de niñas kunnen alles aan, zeker rare Jenny's trotseren, hoewel: digitale info van haar krijgen zal nog een werk van lange adem worden.
Ondertussen was ik even alleen op pad om foto's te gaan trekken vanuit een hoge building naast de malecon. Ik word er overvloedig begroet en mag uitgebreid foto's nemen vanuit een appartement op de 14de verdieping.
Wanneer de niñas terug herenigd zijn trekken we met zijn allen naar Patricia Sanchez, een architecte die ons altijd heel goed verder helpt.

Donderdag krijgt Patje slecht nieuws van de dokter, de wonde ziet er niet goed uit en moet open gemaakt worden. Een pijnlijke zaak, maar zoals altijd houdt Patje zich heel flink en met nieuwe medicijnen moet het nu echt in orde komen.
Later op de dag hebben we het slechtst voorbereide interview ooit. We weten niet wie hij is (één of andere socioloog), we weten niet wat we hem willen vragen, en we verstaan geen woord van wat hij zegt. Maar we worden voor ettelijke tijd met hem in een kamer geduwd, dus we nemen dan maar noodgedwongen een interview af, meer uit beleefdheid dan omdat het nuttig zou zijn.
Daarna brengen we nog eens een vruchteloos bezoekje aan DASE.
Maar de dag wordt feestelijk afgesloten met cangrejo! (=krab) De papa is 24 (levende!) krabben gaan kopen, die vrolijk over het aanrecht en uit de wasbak klauteren. Ze worden levend in de pot gestoken, en daarna worden de arme beestjes door ons verorberd. En we moeten er eerlijk in zijn: het was heel lekker, maar wel veel zwoegen met dat hamertje.

onze papa met zijn cangrejootjes

ñammie!

Vrijdag staan we om 8u 's morgens al paraat bij een bakker op Cerro Santa Ana. We hebben een afspraak met Octavia Villacrezez, de enige linkse politicus in de municipality. (Later hebben we ontdekt dat hij zich kandidaat zal stellen voor de burgemeesterverkiezingen van februari.) Echt een aangename mens, die ons een nieuw perspectief kan bieden en dit ook in verstaanbaar Spaans kan verwoorden. Daarna passeren we nogmaals langs de dokter, die deze keer gelukkig beter nieuws heeft. Om 14u hebben we nog een date, deze keer met Gino Mehra, het hoofd van het planningsbureau van de municipality. Ook dit wordt een nuttig interview waarbij we interessante kaarten weten te ontfutselen.
Die avond hebben we een mysterieuze afspraak met de antropoloog Xavier Andrade. Hij nodigt ons uit op een bbq met vrienden, we vinden het allemaal wat raar maar we moeten hem interviewen dus stemmen we toe. Bij Xavier thuis doen we het interview, gelukkig is Tom er terug bij om een beetje te vertalen. Daarna gaan we naar de bbq. Dit blijkt een onderonsje met Xavier en 2 andere mannen te zijn, van ongeveer 45 jaar. Rare bedoening dus. Na lang lang wachten, veel honger lijden en moeizame gesprekken, krijgen we aangebrande worstjes voorgeschoteld en lekkere pasta. Eén van de vrienden blijkt nederlands te kunnen, wat nog wel grappig is, en ook een beetje lastig want we hebben de slechte gewoonte ontwikkeld om alles in het Nederlands te bespreken waar de mensen bijstaan, maar dat kon nu dus niet. We besluiten na het eten maar snel te verdwijnen, want de ambiance is toch wel ver te zoeken (wat verwacht je ook met zo'n bizarre bende bij elkaar). We doen nog snel de afwas en maken ons dan rap uit de voeten.

Het weekend heeft helaas geen tripjes voor ons in petto, maar observaties. Iets minder leuk, maar het moet gebeuren...

Werken, werken, werken

2008-09-30T10:12:00.000-07:00

Deze week zijn we heel productief geweest voor onze thesis, er is wat meer vaart achter gekomen! We zijn hier immers nog maar 2 weken om te werken. Erna gaan we nog 2 weken reizen en we willen dat verdiend hebben! ;-)

Dinsdag hebben we een interview gehad met Claudia Perralta, een professor gespecialiseerd in de geschiedenis van Guayaquil en met een kritische blik. Later op die warme dag zijn we richting Malecon del Salado getrokken, waar we interviews wouden afnemen met passanten. Een bewaker had ons al snel in de mot en aangezien die hier zo strak staan en niets toelaten waarvan ze denken 'hmm dat staat niet in het lijstje van toegelate dingen op de Malecon' nemen ze geen risico's en hop, wij werden weeral vriendelijk verzocht onze acties te staken…

Over acties gesproken, deze week was het een week vol actie in de straten van Guayaquil: deze zondag was het immers de verkiezing van de nieuwe grondwet ('SI' is gewonnen met 67%, daar verschoten we toch wat van, want de nieuwe grondwet is zeer links, met een aantal communistische trekjes). Stoeten en parades die door de straten trokken met veel lawaai en gratis dingen (VTK kan er nog wat van leren), waaronder t-shirts met "YO VOTO NO!" of stickers met "MIL VECES SI!". We hebben een heel arsenaal aan free stuff ingeslagen (zowel van SI als van NO). Er was veel volk op straat deze week, wat zorgde voor veel chaos zowel in het autoverkeer als in het voetgangersverkeer, dat zwaar gehinderd werd door informele verkopers die hun kans in deze situatie wel zagen om hun tapijt op de stoep uit te stallen. De politie en bewakers, die permanent aanwezig zijn in het centrum, hadden immers hun handen vol met overzicht te houden over de campagnevoerende meute. Heel tof om mee te maken! Binnenkort (9 oktober) is het de Guayaquileense feestdag en een hele week feest, we kijken er al naar uit!

Ook hier weer een tof detail om te vermelden. Waarschijnlijk om de gemoederen te bedaren (en zo ongelukken te vermeiden), is er in Ecuador deze regel ingevoerd: in de laatste 3 dagen voor de verkiezingen mag er geen alcohol gedronken worden. Toen we Yha Nhy vertelde dat die regel in België niet bestond, was ze stomverbaasd en reageerde: 'maar allez, dan mogen jullie zat gaan stemmen!"

Vanaf nu begint de zon trouwens stevig te schijnen in Guayaquil, weliswaar nu en dan afgewisseld door a good old cloudy day zoals vandaag. Maar we zijn deze week toch wat bijgebruind, hopelijk genoeg om jullie jaloers te maken wanneer we jullie wittelingetjes terug komen vergezellen in november :)

Woensdagvoormiddag hebben we nog wat thuis gewerkt. We hebben een plan gemaakt in autocad dat de chronologie van de regeneratie-projecten in de stad weergeeft en hebben nog wat gekregen materiaal gefotografeerd en geordend. Dit deden we natuurlijk ook omdat we weten dat als we thuis zijn, we 's middags altijd lekker eten krijgen van Maria! In de namiddag zijn we flink passanten gaan interviewen op Malecon2000 en hebben we vanop een toeristenboot een fotosessie van de Malecon gedaan, gezien vanop de rivier, da's eens een ander perspectief. 's Avonds op tijd terug naar huis, want onze liefste Maria had empanada's voor ons gemaakt! Ñammie…

Donderdag was ook weer een drukke dag: in de voormiddag interviews, observatie en fotosessie in Malecon2000 en het urban centre. In de namiddag zijn we naar de IMAX op de Malecon gegaan en hebben we een documentaire over de Galapagos-eilanden gezien omdat we naar daar op reis gaan niet kunnen betalen. 't Was eigenlijk maar een flauwe film, gelukkig zaten we daar met een school uniformkinderen rond ons heen die ons trakteerden op popcorn, die vonden ons zeker interessanter als de film. De IMAX was wel sjiek. We gaan er de nieuwe batmanfilm nog zien: "El caballero de la noche", da wordt nen topper :)

Vrijdag is Patrick naar de dokter gegaan, want ze had exuberant grote beestenbeten op haar benen. Nu zit ze (weeral) aan de pillen en krijgt ze spuiten, in de poep :)

In de namiddag is Tom, de broer van Sofie geland in Guayaquil. Die heeft een weekje verlof gekregen op z'n werk in Peru en kwam ons bezoeken. We zijn dan samen krab ("cangrejo") gaan eten, da's hier goedkoop en heel lekker! In de namiddag dan nog flink gaan interviewen op Cerro Santa Ana terwijl Tom de rest van de stad bezocht. 's Avonds heeft hij ons getrakteerd op pasta, wat een topdag! Na het avondeten hebben we op Cerro Santa Ana kennisgemaakt met de maîtresse van Felipe, een vrouw die in een café werkt en die we van hem per se moesten interviewen. Hij had diezelfde avond trouwens ruzie thuis, want hij belde ons net voor de afspraak en zei: "j'ai des problemes à la maison"… Dan maar troost gaan zoeken bij Cecibelle, zo lost de snoeper dat op.

Zaterdag was een sportieve dag, we hebben bijna 20 km afgewandeld in Guayaquil! We hebben een tour van de te onderzoeken projecten gedaan in de voormiddag, diezelfde tour nog eens in de namiddag en tenslotte ook 's avonds, om de evolutie in drukte te observeren.

Zondag waren het dus verkiezingen, maar wij zijn er met een smoes (vamos a la playa) vandoor gegaan thuis en stiekem Maria gaan bezoeken in Milagro, waar zij 1 dag per week woont... Haar huis was echt tof, veel toffer als haar betonnen bunkertje hier thuis op het dakterras!

groepsfoto met een fiere Maria voor 'haar Piña' in Milagro

Maria en haar huisje

Ze is arm - net voor we binnengingen zei ze: "yo soy povre" - maar ze heeft er echt wel een gezellig stulpje van gemaakt. Ook haar familie was heel enthousiast om ons te zien! Zo open en gastvrij allemaal! Maria wou wel echt niet dat de "señora" wist dat wij op bezoek waren gekomen, dat heeft ze nog eens herhaald toen we weer naar huis vertrokken. Wij denken dat het 'niet hoort' om de meid te gaan bezoeken, maar vinden het allemaal wat raar. We hebben dus gelogen thuis en gezegd dat de playa wel tof was geweest…

met de hele familie naar de kermis! (echt retro)

en nog maar eens een weekje voorbij

2008-09-22T16:11:00.000-07:00

We zijn weer een weekje verder, dus tijd voor een kleine update.
Maandag was het weer wat suf, dat hoeven we eigenlijk al niet meer te melden.
Dinsdag hadden we eindelijk nog eens een interview op het programma, met Ramiro van de Fundacion Malecon 2000. Dat was matig nuttig, maar we zijn al blij als we een interview kunnen doen, want afspraken maken is hier niet eenvoudig. Die avond hebben we onze kookkunsten nog eens bovengehaald en hebben we onze familie weten te bekoren met de legendarische "pasta met prei en gehakt" van het Leuvense restaurant de "NotreDame". Het was niet helemaal zoals het moest, maar wij waren al heel blij dat we onze maagjes nog eens konden vullen met pasta.
De volgende dag hebben we hetzelfde gerechtje nog eens uit de kast gehaald voor onze twee studentjes, Cassandra en Yha Nhy en haar Amerikaanse nichtje Karina. Ook zij wisten het wel te smaken, en wij hebben weer even genoeg pasta gezien.
Die avond besloten we het uitgaansleven nog eens een kans te geven. Daniel en Andres hadden gezegd dat het woensdagavond overal electronic parties waren, en dus voor één keer geen salsa, merengue of cumbia. Helaas is electro hier toch ook niet hetzelfde als in ons Belgenlandje, het was zelfs echt een beetje saai.
Donderdag zijn we bewoners gaan interviewen op de Malecon del Salado. De mensen daar waren zo enthousiast en open. Iedereen wilde antwoorden, en vooral heel graag op de foto. We hadden er zelfs een nieuw vriendje bij, Camillo, een schattig jongetje dat ons heel de weg gezelschap heeft gehouden.

Patje en Camillo

Vrijdag was echt de productiefste dag van de week. We wisten Yha Nhy en Cassandra beiden te strikken voor interviews en daar hebben we dan ook van geprofiteerd. In sneltempo hebben we alle interviews in het urban centre afgerond en daarna was het rushen naar Douglas Dreher, dé man van de malecon, voor een interview met hem. Een sympathieke man en het nuttigste gesprek tot hiertoe. Onze dag kon niet meer stuk! En die avond stond er nog een beloning op ons te wachten: onze allerliefste Maria ging verse pan de yuca maken. We hebben er even honger voor moeten lijden (er moet veel gekneed worden aan zo'n pannetje), maar het was het wachten waard. Heerlijke kleine bolletjes van kaas en yuca, recht uit de oven, met een kop warme chocolademelk erbij. mmm...
Zaterdag hadden we gepland interviews te doen met Yha Nhy en Cassandra. We hadden op voorhand afgesproken dat we dit weekend daarvoor gingen vrijhouden, dus dat was in de sjakos dachten wij. Maar dat was buiten de Zuid-Amerikaanse mentaliteit gerekend. De dag zelf bellen ze alletwee af: ze kunnen eigenlijk toch niet, en morgen ook niet. Dat was toch echt wel een domper op de feestvreugde, want heel onze weekendplanning viel in het water.
Zaterdag hebben we nog geprobeerd nuttig op te vullen. We zijn onder andere naar een Jezusstandbeeld gewandeld op de top van een heuvel, waar we een immens uitzicht hadden over het nog immensere Guayaquil. We hebben ons ook uren zoet gehouden in de boekenwinkel van de mall, en we hebben lekker gezond gedaan met een heerlijk zelfgebrouwen slaatje, eindelijk hebben we nog eens groenten binnengekregen.
Zondag zijn we dan maar impulsief op weekend vertrokken. Eerst wilden we een spectaculair treinritje gaan doen, maar we bleken te laat te zijn, dus we moesten flexibel zijn en kozen voor een tripje naar Ingapirca en het nationaal park van Cajas, beiden in de buurt van Cuenca.
Ingapirca is de grootste incaruïne van Ecuador, wat dan eigenlijk vooral wil zeggen dat alle andere incaruïnes in Ecuador bijzonder klein moeten zijn.

Het was dus niet superspectaculair, maar we zijn wel blij dat we het gezien hebben. En vooral de rit van en naar ingapirca was de moeite. Daar hebben we het echte leven op het platteland gezien: de bus werd volgestouwd met mensen, overal waren bezige marktjes, kleurrijk geklede vrouwen droegen echt alles op hun rug,...

Fantastisch om te zien, maar het heeft onze ogen wel geopend: het leven is hier niet gemakkelijk. We besloten te overnachten in Cuenca om de volgende dag naar Cajas te gaan. Die avond hebben we Matthias en Sam opgezocht, dat zijn 2 burgies die hun thesis in Cuenca maken. Het werd een gezellig avondje ervaringen uitwisselen. Helaas eindigde de toffe avond in mineur, want ons geld werd gestolen vlak voor ons hotel. Maar we mogen blij zijn dat het enkel ons geld was, en voortaan zullen we wel meer op onze hoede zijn.
Na zo'n bewogen weekendje met toch een beetje pech, besloten we, flexibel als we zijn, vroeger naar Guayaquil terug te keren. We namen de bus van 11u op maandag, en dat was niet zo'n dom idee, want we werden beloond met prachtige uitzichten. Het was nog eens een bewijs van de enorme veelzijdigheid van dit land.

Baños

2008-09-15T13:21:00.000-07:00

We hebben weer een topweekendje achter de rug! Ons derde tripje ging richting Baños, gekend om z'n warmwaterbronnen en -baden, de watervallen, de vulkaan Tungurahua en hoge bergen die het kleine stadje omsluiten.
De busreis van 7u begon met een ongeloofelijke rammelbus die vloog over de typisch-voor-ecuador betonnen vluchtheuvels. Wat een attractie: we werden omhoog gesmeten en belandden meerdere keren hard op ons gat. Het leek of de bus geen banden had! In de helft van de rit moesten we ook ineens wisselen van bus, midden op een kruispunt in Riobamba. Totaal onaangekondigd werden we gedwongen om de bus te verlaten en in een andere te stappen, we kregen ook geld toegestopt om die andere bus te betalen... Heel louche maar ook heel ecuatorianamente natuurlijk. Die tweede bus was gelukkig van betere makelij en bracht ons gelukkig en veilig tot in Baños.
Daar aangekomen zijn we eerst een lekker en goedkoop brunchke gaan eten. Alles is daar trouwens erg goedkoop omdat de concurrentie er heel groot is (= veel van hetzelfde met dus dezelfde lage prijzen). Tof voor ons!
In de namiddag hebben we een stevige wandeling gemaakt richting vulkaan. Dit hield in dat we 1200 meter moesten stijgen (pas achteraf ontdekt, wat zorgde voor immense fierheid). De pijlen die we moesten volgen waren zeer onduidelijk en op het einde waren er zelfs geen pijlen meer. Dus hebben we wat op ons gevoel gewandeld, lees: regelmatig de weg moeten vragen, waardoor we weer nieuwe vrienden leerden kennen :) Vooral mannen, van jong tot oud.

jonge mannnen

Op het einde van de trip kwamen we aan bij een boomhut en een schommel.

boomhut en schommel

We werden verrast door een prachtig uitzicht, maar de vulkaan zelf lag in de wolken (en al was het een heldere hemel zou er niets spectaculairs te zien zijn; de vulkaan is al anderhalve maand stil). Maar wat een uitzicht dus!

uitzicht

De schommel aan de boom was keicool en akelig tegelijk: je schommelde over de vallei!

schommelen

Het was ook toen dat we Carlos ontmoetten... Carlos woont in een hutje bij de boomhut (met bed en keukentje enzo).

Carlos' place

Hij vond het duidelijk heel tof om nog eens toeristen te zien en was heel gastvrij vanaf het eerste moment. Hij bood ons typische thee aan (ñam ñam) en maakte popcorn voor ons. Het was dus weer een 'too nice man' :)

too nice man and the girls drinking tea

Hierbij hoort uiteraard ook weer een pikant detail: in de thee zat 'een beetje alcohol' volgens hem, jawadde, dat was alcohol met een beetje thee volgens ons! We hadden zijn snode verleidingsplannetje door (bestaande uit: schouderklopjes, kussen, knuffels, fieke en tinita hun haar goedleggen, ...) en wouden na meer dan genoeg quality-time opkrassen. We zeiden subtiel: 'oh het is al laat, we moeten echt door'. Plannetje gelukt dachten we, tot een kwartier later Carlos onze wandelweg plots kruiste (hij had zeker gelopen om ons in te halen) en zichzelf uitnodigde om ons te gidsen tot beneden. Dat hield dus in: 1200 m stijl dalen met een oude man die zichzelf aanbood om ons 'op te vangen wanneer we zouden uitglijden'.

keisteil afdalen (op ons gat naar beneden dus, voordat Carlos ons kon 'opvangen')

We hebben ons kostelijk geamuseerd door heel de tijd in het nederlands te lachen over Carlos, die er niets van begreep maar ons toch bleef aanbidden :)

groepsfoto getrokken door Carlos die altijd wandelt tijdens het fotograferen, dus een beetje bewogen

Na die vermoeiende wandeling (vooral dat dalen) hebben we onze spiertjes verwend met heerlijke warme en koude wisselbaden, beneden in het dal in Baños. Suuuuperontspannend! We waren echt herboren.

de baños in Baños

De volgende ochtend moesten we vroeg uit de veren, want we hadden ons ingeschreven voor een rafting-trip en in de namiddag een wandeling langs de watervallen. Het raften begon een beetje in mineur door het lange wachten op de bus die ons zou meenemen (bijna 2u op ne stoel gezeten in dat agentschap), maar eens daar aangekomen was het wel dolle pret! Eerst heel spannend (we hadden nog nooit geraft en wisten echt niet welke doodangsten we gingen moeten verwachten), maar eens vertrokken was het vooral gillen van plezier!! Op deze trip hebben we ook toffe Belgen leren kennen. 't Was een gezellig nederlandstalig onderonsje, zeker na het raften want dan kregen we nog typisch ecuadoriaans eten in een restaurant aangeboden, en dat smaakte!
rafting-plunje

Omdat we 2u hadden verloren 's morgens door dat exuberant lange wachten, is de geplande wandeling langs de watervallen in de late namiddag in het water gevallen... Maar het agentschap heeft ons dat vergoed en met dat geld zijn we dan 's avonds wat souveniers gaan shoppen. Daarna blij de bus in naar huis; hoera 't was weer een succesweekendje!

Weer een weekje Guayaquil

2008-09-15T11:50:00.000-07:00

Hola,
We zijn hier nu een maand en de weken lijken altijd maar sneller te gaan.
Vorige week maandag hebben we het, naar wekelijkse gewoonte, kalmpjes gehouden en hebben we onze mails en blog bijgewerkt.
's Avonds zijn we dan gaan "observeren" op de cerro Santa Ana. Dat observeren bestond vooral uit onszelf is verwennen en een heerlijke (dure) pasta gaan eten bij een Italiaan.
Omdat de studenten die ons helpen deze week examens hadden, besloten we de week door te brengen met alle info die we al verzameld hadden door te nemen.
Om de taxi-kosten te besparen hebben we dat gewoon thuis gedaan.
Wat een goeie beslissing!
Elke dag kregen we zowel 's middags als 's avonds een heerlijke, warme maaltijd van de meid voorgeschoteld.
Dinsdag hadden we een afspraak met de vrouw van Felipe Huerta, maar toen we op de municipality aankwamen, bleek die helemaal geen tijd voor ons te hebben.
Onze goede vriend Felipe had uiteraard wel weer de tijd om ons bezig te houden en om een ijsje met ons te gaan eten. Het ijsje was heerlijk, dus dat maakte het weer wat makkelijker om de lastige stiltes en de pijnlijke avances draaglijk te maken.
Woensdagavond gingen we Ecuadoriaans leren koken met Maria. De avond ervoor had ze ons zeker duizend recepten laten zien en als wij enthousiast mmmmm zeiden, zei ze altijd iets als: dat heb ik al is gemaakt.
Uiteindelijk kregen we een heel typisch gerechtje: Menestra met rijst.
Donderdag hebben wij dan voor onze familie gekookt.

Een heerlijk feestmaal: pannenkoeken, brownies (of negritos zoals ze dat hier noemen), met ijs, chocolade-saus en fruit.
Deftige chocolade kunnen we hier niet vinden in de supermarkt, dus het slagen van onze negritos is enkel en alleen te danken aan Leen, die ons vorige week super blij maakte door ons een postpakketje te sturen met Belgische chocolade. Danku Leen!!!
We dachten eerst dat ze het niet heel lekker vonden, maar er werd toch veel gegeten en toen we de volgende dag de overgebleven brownies wilden opeten, waren er heel wat verdwenen.

negritos en pannekoeken...ñamñamñam

Donderdag avond zijn we dan eindelijk voor het eerst uitgegaan.
De zoon van Ana Solano (de professor in roos-rood met veel bloot) nam ons mee met wat vrienden.
Eerst gingen we naar een café. Daar lieten ze de ene kan bier na de andere kan komen en zeiden ze ons dat dat voor ons toch water was...
De muziek stond er nogal luid en de jongens begonnen duidelijk te maken dat er gedanst moest worden.
We hebben nog geprobeerd om duidelijk te maken dat wij in Belgïe niet per 2 dansen en dat wij liever in een kringetje op andere muziek dansen, maar het was onbegonnen werk.
Uiteindelijk hebben we dan maar meegedaan.
In het begin was dat heel grappig. Tine en ik hadden allebei een partner die kleiner was, wat op zich al een grappig zicht is. Die 2 jongens vonden het dan ook leuk om zich op welbepaalde momenten om de draaien, door de knieën te gaan en wat met hun gat te shaken.
Wij wisten niet goed wat er op zo'n momenten van ons verwacht werd, dus hebben dan maar gekozen om er is goed mee te lachen :)
Toen ik Daniel vroeg waarom ze hier altijd met 2 dansen, zei hij me dat dat kwam omdat ze hier "hot and passionate" waren en om dit kracht bij te zetten, pakte hij me wat steviger vast. En we moeten toegeven, de mannen hier lijken echt maar met één ding bezig te zijn...
Rond 3u zijn we naar een club gegaan, waar vele oude mannen waren en creepy kerels.
Daar hebben we even in een kringetje gedanst op muziek die we kenden, maar de jongens vonden dat niet tof en begrepen het conceptje niet.
Toen ze bleven aandringen werden we het wat beu en uiteindelijk zijn we dan maar naar huis gegaan.
Vrijdagavond hadden we dan het interview met de vrouw van Felipe en daarna heeft Maria heerlijke empanadas voor ons gemaakt.
Daarna zijn we maar gaan slapen, want onze wekker stond om 2.45 om naar Baños te vertrekken...

Cuenca!

2008-09-08T13:14:00.001-07:00

zaterdagochtend om 3.45u ging onze wekker om om 5u de bus richting cuenca te pakken. 4u later kwamen we aan in het 2549m hoog gelegen UNESCO-werelderfgoed-stadje. (effe stoefen met de opgedane kennis uit patje hare reisgids.)
zaterdag hebben we de dag gevuld met kuieren op de plaatselijke marktjes. er was een eet-markt met allerlei vreemde soorten vlees, fruit en groenten (en laten we de zetmeelcomponent niet vergeten, maar die was nu enkel aanwezig in de vorm van yapingacho en maiskorrels). de varkens lagen daar in hun geheel op den toog, gebraden met snuit en krulstaartje er nog aan :) chocolade verkopen ze daar ook in een soort van primaire cacao-vorm: heel bitter en niet lekker.

varkens à la asterix en obelix

plaatselijke klederdracht

voorts waren er nog marktjes met kleren en souveniers (met weeral varkentjes, in hout), en andere home-made souvenirs van cuenca. wel tof om rond te kuieren, ook al omdat de zon scheen en dat wel deugd deed na een zonloze week in guayaquil!

de straten van cuenca

cuenca is ook gekend om haar 27 kerken, waarvan we de meerderheid wel voorbijgewandeld zijn, maar binnengaan zat er niet in (nen deadline van 27 kerken op 1 namiddag laat dat ook niet toe).

de belangrijkste kerk van cuenca

's avonds zijn we pizza met asperges op gaan eten, vreemd maar lekker :)! omdat professor Ana Solano ons seuten vond, besloten we die avond eens goed te gaan feesten om te bewijzen dat fieke, patje en geena wél toffe chicas de belgica zijn. in een toffe bar (met happy hour) hebben we ons eens goed verwend met cocktails. toen we daar een tijdje zaten kregen we ineens shotjes tequila aangeboden aan de toog. daar zijn we dan onbepaalde tijd blijven hangen, met meerdere gratis shotjes tequila en een plaatselijke warme drank met kaneel. (daarvan hebben we dan 2 flesjes gekocht in de nachtwinkel maar zondagavond in de busterminal is er eentje per ongeluk kapotgevallen in de rugzak :( gevolg: een busrit terug naar guayaquil in een aroma van rotte eieren (ja echt ne lekkeren drank, maar alleen opgewarmd en met kaneel :p))
na de succesvolle bar-trip wouden we ook nog een dans-tripje doen. maar cuenca leek ineens zo dood als ne pier. we vonden enkel bars waar salsa/merengue/cumbia per twee werd gedanst, maar na ons puero lopez avontuur hadden we daar niet veel zin meer in (voor ons zijn al die pasjes hetzelfde)... uiteindelijk zijn we nen engelsman tegengekomen en hebben we met hem tot 3u op café gezeten.
zondag hebben we geslapen tot 1u smiddags, zo zalig, zonder gewekt te worden door taxi-jingles! we hebben een echt frans brood gekocht en opgegeten in het parkje voor de grootste kerk van cuanca, in het zonnetje jaja!
daarna zijn we de heuvels rond cuenca ingetrokken en werden we na een stevige wandeling beloond met een mooi zicht over de stad (en al haar kerktorens).

's avonds kwamen we moe en voldaan aan in downtown cuenca en zijn we ne goeie lasagne en ijscoupe gaan eten.

daarna terug met de stinky bus naar guayaquil en hier hebben we deze voormiddag ook lekker uitgeslapen...

een weekje Guayaquil

2008-09-08T12:08:00.001-07:00

onze week in guayaquil was weer bewogen. even een korte samenvatting van de belevenissen.
maandag waren we nog wat suf van ons intense weekendje bij de walvissen.
dinsdag gingen we interviews doen op de malecon, maar dat was buiten de bewakers gerekend. ze dreigden ons van de malecon te gooien als we nog verder deden zonder vergunning, heel raar, want die interviews zijn echt onschuldig. maar goed, wachten op die vergunning dan maar...
in de namiddag zijn we gaan interviewen op cerro santa ana, achter de poorten. eindelijk! achter de poorten is het niet-geregenereerde deel, dus eigenlijk gewoon sloppenwijk. we mochten daar nooit binnen, zonder jongens, dus nu had yha nhy wat vrienden opgetrommeld. Maar die waren eigenlijk nog veel banger dan ons, dus niet zo'n grote hulp. volgens ons is het daar helemaal niet zo gevaarlijk, en we zijn blij dat we er eens geweest zijn, de interviews waren echt interessant.
daarna zijn we schoenen gaan shoppen, voor 4 dollar. het zijn de schoenen die de werkmannen hier dragen, dus iedereen vond het heel raar dat wij die wilden kopen. maar we voorspellen een grote hype in belgië, én wij hebben een hele collectie ingeslagen. voor bestellingen kan u dus steeds bij ons terecht.
woensdag had een verrassing voor ons in petto. we waren s avonds even een dutje aan het doen bij ons thuis (ja, we zijn hier vaak moe, we steken de schuld op het taxibedrijf naast ons dat ons heel de nacht wakker houdt met getunede toetergeluiden). plots stond meneer Felipe Huerta voor ons deur, met een vriend. we waren nu niet echt in de wolken met dit onaangekondigde bezoek, maar ja, we moesten hem wel ontvangen. uiteindelijk wilden ze ons trakteren op pizza, en gratis eten slagen wij niet af, dus op naar de pizzeria! daar was het een maaltijd met veel onaangename stiltes en een afgeleide Felipe, want aan de overkant zaten alle missen van het continent amerika. en bij zoveel vrouwelijk schoon kon hij moeilijk zijn aandacht erbij houden. miss ecuador is later op de avond onze beste vriendin geworden, een foto als bewijsmateriaal volgt later (kleine noot: miss ecuador is derde geworden in de Miss-Amerikaans-Continent-wedstrijd, wij wisten wel dat ze het kon). het afscheid van Felipe Huerta verliep met veel hilariteit (vooral voor patje en mij) want ons Geena had het vlaggen deze keer. Felipe wou haar graag een knuffel geven, maar hij is een beetje klein en Geena had er niet zoveel zin in, dus dat zorgde voor zeer komische taferelen.
donderdag mochten we bij Cassandra thuis gaan kokerellen. jaja, echt ecuatorianamente. dus verwacht u maar al aan een typische ecuadoriaanse maaltijd (zijnde: heel zwaar, veel zetmeel, weinig groenten en uiteraard massa's bananen) als we terug thuis zijn.

mmm... yapingacho en patacones

vrijdag zijn we naar Nigeria gegaan. inderdaad, u leest het goed. Nigeria is een sloppenwijk in Guayaquil, en noemt zo vanwege de overwegend zwarte bevolking. we konden hier naartoe met mensen van de municipality.

60% van de Guayaquilenen woont in zo'n wijken, dus we zijn blij dat we eindelijk deze kant van de stad eens gezien hebben. onverharde wegen, minibamboohuisjes vaak half in de estero (zeearm),... de municipality probeert hier de dingen te reorganiseren (grond opvullen, huizen opheffen,...) dat is de eerste stap naar legalisering. we hebben er ook een schooltje bezocht en de kindjes daar waren zoo blij om ons te zien, ze vlogen echt op ons af. heel raar gevoel eigenlijk, want wij zij nu niet zo bijzonder.

die avond hadden we een date met Ana Solano, een prof in stedenbouw met een zalige outfit aan (denk: roos met rood en een beetje te veel bloot). zij heeft ons superhard geholpen en we hopen nog veel op haar te kunnen rekenen. ze vond zelfs dat we een beetje saai waren omdat we nog altijd niet waren uitgeweest (de seuten), en dus wou ze zelfs wat vrienden voor ons regelen...

Isla de la Plata

2008-09-01T09:59:00.000-07:00

Hola,
We zijn net terug van een paradijselijk weekendje.
Zaterdagochtend om 5u opgestaan om de bus te pakken naar Puerto Lopez. Zo'n bus is al een avontuur op zich. We vertrokken vanuit een grote busterminal in Guayaquil en hadden zelfs genummerde plaatsen. De bus zelf was nogal krap en lawaaierig, maar we vonden het nog OK.
2 km verder stopten we opeens en stapten er nog minstens 20 mensen op de volle bus. Zij kwamen dan in het (smalle) gangpad staan en leunen tegen de stoelen of zelfs zitten op de armleuningen.
Toen er op een volgende stop dan ook nog een man instapte die het nodig vond heel de tijd te zingen, als je het al zingen kon noemen, kwam er van slapen helemaal niks meer.
Behalve voor Tine, die de plaatselijke touristil genomen had en 4u platgedrogeerd was.

puerto lopez

Aangekomen in Puerto Lopez werden we langs alle kanten aangeklampt voor tripjes naar Isla de la Plata. We zijn dan eerst naar ons hotel gewandeld. Dat was een enorme meevaller. Supergezellige hutjes met hangmatten en veel planten.

ons hotelletje

Daarna zijn we naar een soort reisbureautje gegaan en kregen we uitleg over wat er allemaal te doen was.
We besloten om de rest van de zaterdag te wandelen in het nationale park Machalilla en dan zondag de trip naar Isla de la Plata te maken, waarvoor we eigenlijk naar daar gegaan waren.

De weg naar het nationale park hebben we dan afgelegd in een motortaxi.

Onze chauffeur vond het extra grappig om in zoveel mogelijk kuilen in de weg te rijden en dan naar ons te kijken en zijn duim omhoog te steken.

In het park konden we dan een wandeling langsheen het strand maken. Het was een beetje bewolkt, dus zwemmen zat er niet echt in, maar het uitzicht was toch nog de moeite.
De wandelweg ging opeens een stukje door wat rotsen aan de oceaan.

wandelen in het nationaal park

We begonnen voorzichtig te wandelen en telkens de golven wegwaren, snel verder naar een volgende golf.
Opeens was ik een beetje te laat voor de golf en Tine begon mij heel hard uitgelachen, tot we Sofie hoorden roepen: "Ik ben helemaal nat." En dat nadat ze eerst had gedacht haar teva's uit te doen, zodat ze niet nat zouden worden. Nu stond ze daar met nat haar.

Terug aangekomen in Puerto Lopez hebben we daar wat rondegelopen in het dorpje en ons dan laten verleiden door één van de vele strandbarretjes, met cocktails en hangmatten.
Aan de Grote oceaan een dutje doen in een hangmat met een mojito in de hand...
We hadden het slechter kunnen treffen.

Dan kregen we honger en besloten we te gaan eten in het ene restaurant dat echt op het strand gelegen was. Gedreven door honger en goesting hadden we de kaart niet heel deftig bekeken en niet beseft dat we een nogal chic restaurant binnen gegaan waren.

We bestelden vis voor 5 dollar, wat veel is voor een avondmaal hier, en dan bleek er zelfs geen zetmeelcomponent bij te zitten, terwijl we normaal vaak fritten en rijst krijgen ofzo.
Dus wij een beetje zielig beginnen doen en beginnen klagen en toen kwam de baas van het restaurant en die heeft ons dan een stuk of 5 ker uitgelegd dat zijn restaurant meer biedt dan de andere restauranten waar je voor 2 dollar kan eten, maar je zit er in the dust and the dark.
Uiteindelijk heeft hij ons dan nog een schotel couscous gegeven en een bord versgebakken brood.
Dat brood was echt hemels. Eindelijk nog eens echt brood, in plaats van zoet sandwishbrood dat we hier altijd krijgen.
De vis zelf was uiteindelijk ook erg lekker.
We besloten de avond met nog een cocktail aan het kampvuur op strand.

Volgende dag vroeg uit de veren. We hadden geluk: een stralende zon!
Ons hotel was opeens 6 dollar per nacht en niet de 3 dollar die we begrepen hadden aan de telefoon en hadden voorzien in ons weekendbudget.
Daardoor hadden we nog ongeveer 8 dollar om de rest van de dag door te komen.
Al goed zat er in onze boottrip een lunch.
We hebben ontbeten op strand met toastjes en oreo-koekjes en daarna vertrokken we met de boot.

op onze speedboot met kotsende duitsertjes

Na ongeveer een uur varen begonnen we trager te varen: hier konden we walvissen zien.
De eerste walvissen zagen we redelijk snel, maar ze zaten nogal ver.
Dan mochten er 4 mensen op het dak, maar ondertussen zagen we een hele tijd geen walvissen meer. Net toen het aan ons was om op het dak van de boot te zitten, waren we vlakbij een groepje van 5 walvissen. Weer geluk voor ons dus.
Vanop het dak hebben we massas fotos en filmpjes kunnen maken van de walvissen, die op ongeveer 10m van onze boot zwommen!
Daarna legden we aan aan het eiland. Je kon kiezen tussen 2 wandelingen en tot onze verbazing koos iedereen voor de ene wandeling en wilden wij de anderen. We vreesden even dat we niet zo goed op de hoogte waren, maar achteraf bleek dat de andere groep 1 soort vogels had gezien en wij 4. En dat mét privé-gids. Nog meer geluk dus.
Na de wandeling kregen we een zalige lunch van stukken watermeloen en ananas en een broodje tonijn en dan konden we snorkelen.
Na het snorkelen zijn we dan terug naar Puerto Lopez gevaren: moe, maar supertevreden.
We hadden heel hoge verwachtingen over dit weekendje "Galápagos for the poor". Zoveel verwachtingen dat het eigenlijk enkel zou kunnen tegenvallen.
En in werkelijkheid was het gewoon nog beter dan we hadden durven hopen!

walvissen spotten

een walvisstaart

grote schildpadden spotten

the bluefooted boobie

de fregatvogel

gezellig in de boom

de piquero enmascado met kindje

De eerste bus naar Guayaquil vertrok om 4u smorgens, dus we hadden veel tijd en weinig geld te besteden.
Na lang alle opties te bekijken, hebben we uiteindelijk ergens onder een afdakje BBQ gegeten tussen de locals. Lekker en gezellig.

goedkope barbecue op een pleintje in puerto lopez

Daardoor hadden we nog geld over om op het strand een sapje te drinken en konden we dus wat aan het vuur gaan zitten.
Daar werden we dan tegen 1u weggejaagd, maar toen hoorden we nog muziek op straat en dan bleek er een soort dorpsfeest aan de gang te zijn.
Toen we wat van dichterbij gingen kijken, duurde het niet lang of er stonden een paar jongens (jongetjes) die vroegen of we wilden dansen. Ze zouden ons het wel leren.
Een grappig gezicht, waar we jammer genoeg geen foto van hebben.
Wij stonden daar met elk een rugzak en een danspartner van ongeveer een kop kleiner.
En misschien moeten we toegeven dat ons niveau van de merengue nog niet echt hoogstaand te noemen was.
Zo hebben we de tijd tot de bus vertrok wel op een leuke manier gevuld en zijn we dan vanmorgen in Guayaquil thuisgekomen rond halfnegen.
Dan hebben we gedoucht en ontbeten en de taxi naar de unief genomen.
En hier zitten we dan nu: moe, maar zo tevreden.
Als al onze tripjes zo gaan zijn, gaan we mooie tijden tegemoet...
Foto's van ons eerste tripje zullen we straks toevoegen.

Groetjes aan iedereen.

Sofie, Krissy Angela en Katrien
(Wonderwel vergist niemand hier zich ooit in Sofie haar naam. Met Tine en Katrien hebben ze meer moeite :) )

PS. Voor degene die geïntresseerd zijn in onze thesis: het gaat er goed mee. ;)

Gated community

2008-08-25T09:13:00.001-07:00

Omdat de unief woensdag gesloten was, mochten we bij Alina thuis werken.
Een bezoekje aan de gated community dus.

Wij vonden het nogal schokkend hoe de "rijken" daar in een buurt wonen met een grote muur rond en toegangspoorten, met arme wijken net aan de andere kant van de muur, maar Alina vond het eerder grappig en leuk...

Na de eerste moeilijke kennismaking vorige week met het hondje van Alina, Mili, kregen we hem vandaag opnieuw te zien.
Toen Alina zei dat hij als een baby voor haar was en dat ze hem graag wou meenemen naar België, zei Tine droogjes:"da komt ons land ni in". (Sommigen vinden dat beestje op de foto er misschien schattig uitzien, maar vergis u niet, das echt wel een monstertje.)

maandag 25/08

2008-08-25T08:31:00.000-07:00

Hoihoi!
Het tripje naar Isla de la Plata is niet meer doorgegaan omdat Katrien nog niet helemaal genezen was. Volgende week normaalgezien!
Gisteren hebben we een hele dag zon gezien in Guayaquil (de eerste keer zo'n echte blauwe hemel) en daarvan hebben we geprofiteerd: we zijn op het dak van ons huisje geklommen en fan geworden van het dakterras-concept :)

Hier nog wat foto's...

de vide in ons huis!

Guayaquil is een reuzestad aan de Guayas-rivier

opeengestapeld in het centrum...

oud koloniaal huisje tegen een moderne achtergrond van buildings in 't centrum (ook aan de Guayas-rivier)

Alina en Sofie in de wijk "Las Peñas" (een beetje Disneyland-achtig in onze ogen)

donderdag 21/08

2008-08-21T14:19:00.000-07:00

Hallo iedereen!
Vanaf nu kunnen jullie ons ook smsjes sturen (we hebben een gsm gekregen van Alina!): 59390418630. (We moeten bekennen: ze leggen ons hier wel echt in de watten.)
Patrick is een beetje ziek :( Vandaag zitten dus enkel Sofie en ik op de unif... We hopen dat Patje snel beter wordt! We hebben in ons huis gelukkig een suuupercoole meid (Maria, die we gaan overladen met Belgische chocolade omdat ze zo tof is) die zeker goed voor Patje aan het zorgen is nu :)
Gisteren was de unif gesloten! Er was een beetje opstand vanuit de studenten tegen de nieuwe Ecuadoriaanse grondwet die binnenkort wordt gestemd. De president was zaterdag al naar de unif gekomen om wat uitleg te geven. Sommige studenten zijn radicaal tegen en daarom (en dat is nog nooit voorgevallen verzekerde iedereen ons) was de 'catolica' gisteren gewoon... toe :)
Binnenkort zijn het verkiezingen en het gaat precies nog spannend worden (letterlijk).
Gisteren zijn we daarom uitgenodigd bij Alina om daar te werken (= haar intervieuwen over het Malecon-project, aangezien zij 1 van de architecten was die er aan mee hebben gewerkt).
Alina woont in een 'gated community' in Guayaquil. Echt heel raar om te zien: een hele wijk die van de rest van de stad is afgesloten door een muur (en achter die muur: low-income housing)... Wij vonden het echt choquerend. Wat een verschil...
's Middags mochten we bij Alina lunchen en kregen we een typisch Ecuadoriaans maal (weeral bereid door een meid). Héél lekker wel!
Dit weekend gaan we een tripje maken naar de 'Galapagos for the poor': Isla de la Plata. We hopen dat we walvissen kunnen zien, want dit is blijkbaar het seizoen.
Groetjes en tot na onze trip!

dinner 18/08

2008-08-19T09:08:00.000-07:00

Wat een dag gisteren op de unif! We hebben hier een plaatselijke begeleidster gekregen: Tanya. Spreekt geen woord Engels, lacht dan nog eens met Sofie haar toppie Spaans (hoe arrogant), heeft een uur met ons vergaderd om 1 woord (!) in onze 'research question'-paper te veranderen,... Kortom: een moeizamere samenwerking bestaat niet. Professor Ivette, die wél van aanpakken weet, heeft echter geen tijd voor ons, dus zitten we met die Tanya opgescheept. Uuuren later hebben we dan, na discussie met meerdere mensen hier op de unif (o.a. de decaan), een deftigere (nieuwe) research question kunnen opstellen die goedgekeurd is door Ivette (Tanya stond erbij en keek ernaar). De focus ligt nu niet meer op 'slums' maar op het project Malecon 2000, dat een belangrijke impact heeft gehad op de realisatie van latere urban projects in Guayaquil. Ivette haalde er tot slot nog een andere professor (Filipe Huerta) bij, waar we onze ideeën in het Frans (ineens switchen van taal, niet zo simpel) aan moesten uitleggen. Hij wil ons (héél) graag helpen, maar Ivette zei dat we moesten oppassen, cause sometimes he is 'too nice'... De franstalige samenwerking werd gestart met een dineetje op zijn kosten! Suuuuperveel eten (de schotels bleven maar komen). We wouden nog betalen maar de prof stond erop ons te trakteren, want hij vond het zo'n gezellige avond ;) haha, stel je voor, zoiets kan nooit gebeuren in België! Daarna heeft hij ons thuis afgezet met de auto en ons ineens ook uitgenodigd om donderdag weer samen te eten, bij zijn thuis deze keer. Daar gaan we waarschijnlijk toch niet op ingaan... (Hij is echt nu al 'too nice' aan het worden, en dat al in week 1). Nog een pikant detail: na het etentje moesten we nog een wandeling met Felipe maken. Bij elke 'gevaarlijke weg' zag hij zijn kans om Sofie eens goed vast te pakken (om haar te beschermen natuurlijk), jaja, Sofie had het vlaggen!! :)
Nog even vermelden dat we hier trouwens massa's eten. Het lijken hier altijd zo'n kleine porties, maar ze vullen echt gelijk zot! Dat eten hier zet precies uit in onze magen. We gaan echt fatties zijn als we terugkomen :) bleke fatties ook, want 't is hier tot hiertoe al elke dag bewolkt geweest, hoewel die Ecuadorianen maar blijven beweren dat de zon hier elke dag schijnt...

Post!

2008-08-18T10:05:00.001-07:00

Hey.
Voor diegenen die ons verschrikkelijk missen en een leuke ouderwetse brief willen sturen, hier ons adres:

URDENOR 2

MZ. 214 villa 26

Avenida 26 NO

Calle 15 C NO

Santiago de Guayaquil

Ecuador

Hopelijk komen ze aan voor we terug in Belgïe zijn.

Groetjes!

2008-08-18T09:31:00.000-07:00

2008-08-18T09:23:00.000-07:00

2008-08-18T09:02:00.000-07:00

Ondertussen zijn we al een paar dagen onder de ecudoriaanse zon, die helaas meestal achter de wolken zit verstopt. Gisteren zijn we zelf de stad in getrokken om alle toeristische hotspots te checken. De Bahia-markt, de kleine malecon, een park met loslopende leguanen (deze schattige viervoeters kan je op de foto's bewonderen), ... en uiteraard de mall. Alina wou graag dat we onze dag daar doorbrachten want dat is natuurlijk safe, maar toch een beetje te saai voor ons, dus zijn we maar risky gaan doen en hebben we een yellow taxi met oude man genomen. We hebben ondertussen ook al wat plaatselijke culinaire specialiteiten geprobeerd, jaja, eindelijk rijst en bananen gegeten en yoghurt met pan de yucan, heel lekker maar wel opgezwollen magen als gevolg. Zaterdag hebben we nog is de grote malecon bezocht, samen met alina die een echte kenner is. Dan hebben we ook de Cerro Santa Anna beklommen (400 trappen, jawel!). Dat is een oude sloppenwijk die heropgewaardeerd is, maar voor een deel van de wijk. Heel bizar, het gebied rond de trappen lijkt een beetje op disneyland en verder van de trappen zijn er poorten om je af te schermen van de echte sloppenwijken. Wij vonden dat echt heel raar, gewoon een willekeurige grens tussen de vernieuwde huisjes en de onveranderde sloppenwijk. Maar alina leek dat heel normaal te vinden...

2008-08-15T13:25:00.000-07:00

we zitten nu op den unief van guayaquil!
we slapen bij de mama van alina (onze contactpersoon, waar we ook veel mee hadden gemaild in belgie) in een superchic huis met meid en al (het lijkt nog niet echt op ontwikkelingsland dus, we hebben tot hiertoe ook nog niet veel armoede gezien).
voorlopig hebben we nog niet heel veel gedaan: altijd geslapen tot de middag (ze vermoeden al dat we lui zijn denk ik). gisteren hebben we een hele tour op de unief gekregen, tot in hun eigen tv-channel (waar ze zeer trots op zijn maar wat echt een beetje saai was). daarna zijn we een mcflurry gaan eten op de malecon (dat kon niet anders met tine erbij ;) en s avonds zijn we met alina in de shopping mall empanadas gaan eten. alina is echt lief, wel een beetje een bange, ze woont in een gated community.
vandaag zitten we op de unief en straks gaan we wat praten over ons onderwerp met de proffen van hier (ivette en alina).
voorlopig dus alles top hier!

hasta luego!
tiny, zofy en patrick (katrien is nogal moeilijk om te onthouden voor de ecuadorianen precies, onze ecuadoriaanse papa zei gisteren patrick tegen katrien :) )

Guayaquil, we komen eraan met vertraging

2008-08-12T11:22:00.000-07:00

De avond voor het vertrek!
Ook onze vlucht vertrekt morgenvroeg niet langer in Zaventem, maar in Amsterdam. We zullen hoogstwaarschijnlijk een nachtje in New York moeten blijven omdat we onze aansluiting naar Houston missen door die nieuwe vlucht... Ach ja, we zullen er wel geraken zeker :)
Dus de route is nu: Amsterdam - New York - Houston - Guayaquil.

Het avontuur kan bijna beginnen...